De Landman
zondag, 28 september 2008 18:05 | 
Geschreven door Mo | 
| 
| 
Cafe De Landman op de Denneweg, hoek Lissabon (steeg vernoemd naar de grote scheur in Lissabon na de grote aardbeving aldaar). Een van de oudste, kleinste en gezelligste cafes van Den Haag. Ik ken het al van kinds af aan omdat mijn oma woonde in het Lissabon, naast het cafe c.q. er schuin boven. Ik ken het al uit de tijd van Wim Triep en de bardame Sjaan.
Het cafe is dus gelegen op de hoek van een hele smalle steeg, Lissabon. In het Lissabon zijn nog van die mooie oude pakhuizen of van die leuke kleine huisjes. In een van die huisjes (Denneweg 46a) woonde mijn oma en zelf heb ik er met regelmaat gewoond. Het was een bovenwoning bestaande uit een etage en een zolder. Een grote woonkamer, een kleine eetkamer een piepklein keukentje van nog geen 2 vierkante meter en een gigantische zolder en vreemde kasten in muren en onder trappen. Hier werden in de oorlog door mijn oma, joodse mensen verstopt om zo onder te duiken.
De wc was op het gangetje, daar waar de trap eindigde. De wc bestond heel vroeger nog uit een grote ton met houten bril, die eens in de week geleegd werd. Al snel had mijn oma een mooie wc pot maar nog met zo'n ouderwetse gietijzeren stortbak waarvan de trekker steeds afschoot en waardoor je onder een lekkende stortbak je behoefte moest doen. De deur kon niet op slot want dan kon je de pot niet op. Vervelend als er visite kwam en je zat net op de wc.
De steeg oftewel het Lissabon, was wel heel erg smal. Een wagen paste er net in, wat dan ook eigenlijk niet mocht. Maar de Landman had ook een ingang in het Lissabon met als opening een halve staldeur die altijd open stond. Wim Triep vond het maar wat makkelijk om zijn auto dus in het begin van het straatje te parkeren als mijnheer Vrolijk de visboer met zijn viskar en kroketjesfrituurder er niet stond. Ach en wee, mijn oma had dus een winkelwagentje aangeschaft en zij kon er dan met moeite door. Dus zo stras als ze was (ze liet zich echt de kaas niet van haar brood eten) ging ze dan verhaal halen bij Wim.
Wim, altijd goedlachs liet zich er niet door uit het veld slaan en bedacht een omkoopplan. "Nou mama Trijselaar, zeg het dan maar, wat moet ik doen om het weer goed te maken?" Oma, die dus wel van een citroentje met suiker hield, ging daar natuurlijk gelijk op in. Ze wilde het hem wel eens vertellen, maar dan wilde ze wel eerst een citroentje met suiker. Zo geschiedde en oma ging aan de citroen met suiker. Nu was ze geen echte drinker en na twee citroentjes met suiker was haar gemoed al op z'n vrolijkst en zag je de slaap al in haar oogjes komen.
Toen Wim ook nog eens voor haar enkele boodschapjes was gaan halen bij Luling (de lekkerste belegmaker op de Denneweg) kon hij niet meer stuk. En zo geschiedde in het vervolg. Als oma dus de BMW van Wim weer zag verschijnen in de spionnetjes (spiegels naast het raam waardoor je de gehele straat kon overzien, dan had ze al weer trek in haar citroentje met suiker. En dat gaarne voor het eten (het eten stond op de grote kolenstoof en petroleumbrander gaar te stomen). En zo huppelde ze naar beneden om natuurlijk haar beklag te doen over de wagen die wederom de doorgang zou belemmeren. Maar na een citroentje met suiker bleek het dus wel weer mee te vallen.
Dit ritueel heeft zich jaren voorgedaan, totdat Wim daar verdween. Hun familie Wim van Elk en Diana en hun dochter Diaantje (waarvan Sjaan de tante was) waren bevriend met mijn moeder die op dat moment zelf ook een snackbar (nu cafe 2005) op de Denneweg tegenover De Landman had. De fam. van Elk hadden na hun horecaperiode's op de Rijswijkseweg en op de Denneweg en Prins Hendrikstraat (deze laatste is later verkocht aan Henk de Vries (alias Henkie Vet) die beroemd in Amsterdam is geworden vanwege het Bulldogconcept, o.a. de bekende haskoffiehuizen), een mooie horecauitspanning aan het water in Den Brielle geopend. We gingen dan ook met regelmaat op visite voor een logeerpartij aan het water. Heel veel plezier daar gehad. Wim zelf is later in de antiek gegaan als het goed is.
Ook weet ik nog dat Joop Zee boven De Landman woonde. Deze heeft later haast 20 jaar bij mijn moeder in een groot huis gewoon op een etage.
Zeker 20 jaar later ben ik er weer eens De Landman binnengestapt en het was er nog even gezellig als vroeger, alleen met ander publiek, maar niet ander soort publiek.
 Het Lissabon: rechts onder zie je nog de uitsparring van De Landman en daarnaast het huis van mijn oma met daaronder het koets- c.q. pakhuis |
 Lissabon met zicht naar de Denneweg en links voor De Landman |
| < Vorige | Volgende > |
|---|
reactie Mo:
Geweldige reactie Stefan!!Heiuh herken ik de echte ware Hagenees!! Fantastisch maar wel helemaal waar.
Wat voor werk doe je in Zuid Spanje?
Reactie Mo:
Leuke reactie, maar wat is dat met die Hagenezen....vluchten naar daar waar de Haagsche Toren niet meer te zien is! Ik hoop dat je het daar evenzo naar je zin hebt!
ik kwam regelmatig in café mallemolen 13, ex café van dick matla.
de avond van zijn dood zat hij met enige vrienden treurend aan de tafel, die in het midden van het café stond. deze tafel dieed normaliter dienst als speeltafel voor het bekende gokspel vijl en tref, met klanten als oa vd marel eddie de hongaar etc.
jan vroeg mijn mening over de dood van peter, waarop ik de zwartgallige opmerking maakte: jan, wie zal nou de volgende zijn. dit naargeestige grapje waardeerde hij uiteraard niet. ik verliet het café en tien minuten later was hij dood. geruchten gaan dat ene jan (kunstschilder) die tevens een verhouding met zijn vrouw of vaste relatie had, op weg naar het ziekenhuis zijn zakken heeft leeggehaald.dit laatste is nooit bewezen en blijft dus een gerucht.
ik kwam regelmatig in zijn café aan de mallemolen 13, ex café matla(dick).
op een avond niet lang na het overlijden van peter van crone, kwam ik zijn café binnen, waar hij aan de grote tafel zat, waarop normaliter vijl en tref gespeeld werd met mensen als vd marel etc.
toen hij mij vroeg hoe ik de dood van peter ervaarde, maakte ik de zwartgallige opmerking: ja jan en wie denk je dat de volgende is, hetgeen hij mij niet in dank afnam. ik vertrok en volgens zeggen was hij tien minuten later dood.tijdens de rit naar het ziekenhuis heeft volgens zeggen ene jan de zakken van jan valk leeggehaald; deze jan (kunstschilder) had tevens een relatie met de toenmalige vriendin van jan valk.
wanneer dit laatste niet waar is, dan mijn verontschuldigingen, maar dit gegeven was toen alom bekend.
reactie Mo:
Kijk dit zijnde verhalen die het leuk maken!!
Overigens Jan, de grap in die tijd was ook nog dat men een zogenaamde dodenlijst ahd gemaakt en de eerste drie gingen ook op die volgorde. De rest uit die scene van die tijd, kreeg het toen ook 'Spaans benauwd'.
reactie Mo:
Dat van die snackbar is volgens mij niet geheel correct. De panden waren/zijn van Tinus (en Mia) van Rijn (toentertijd gevestigd op de hoek van de Denneweg in de fietsenzaak Van Rijn en het pand daarboven). De broer van deze Tinus van Rijn, Ton van Rijn, had een aannemersbedrijf en met zijn tweede vrouw Micky van Burink (mijn moeder) is hij in het pand naast cafe Voorhout in 1967/1968 die snackbar begonnen. Met het tussenluik naar cafe Voorhout voor de gehaktballen.
Zij hebben het in 69 doorverkocht en zijn na een flinke verbouwing, cafe The Painter begonnen op de Groot Hertogginnelaan (zie artikel hierover), wat voorheen de verfwinkel van Ton van Rijn was (die was onderaannemer van de HABO en hij had een eigen schildersbedrijf en stucadoorsbedrijf).
Ik woonde boven het cafetaria (samen met Willen Schreve jr en Francis van Rijn (de dochter van Ton van Rijn) toen het cafe 2005 werd, maar dat is pas vele jaren later geweest.
Bij nadere vraag aan mijn moeder (Micky van Burink van Rijn): Zij was bevriend met Jan Valk. Deze Jan heeft nimmer wat te doen gehad met de snackbar naast het Voorhout. Deze ruimte was dus eerst van Jan Kwakernaak en Wim Schreve Sr en als snackbar gestart door Micky en Ton.
Jan Valk had de bar 'Bar 13' in de Malle Molen nr 13. Net na de begrafenis van Peter Kroon (ook een jongen uit deze toenmalige Denneweg scene) zaten ze met z'n allen bij Jan Valk in de kroeg een borrel te drinken. En de volgende gebeurtenis is dus legendarisch. Men zit al drinkend de crematie na te bespreken en Jan zijn allerlaatste woorden op deze aarde waren: " Als ik dood ga wil ik net zo'n crematie als Peter (Kroon), alleen ik wil een Jazzband" . En hij stortte dood ter aarde van zijn barkruk in zijn eigen kroeg.
ik kwam daar overigens met mijn ouders op zondag middag en het was er heel gezellig. in die tijd waren er slechts twee café's op de denneweg en wel de landman en café overheem(voorhout).
er was nog geen enkel restaurant en een ander dichtbij gelegen café bevond zich in de vos in tuinstraat: Rio Bar van frans vd meer, later is dat de Stoep geworden gedreven door de weduwe van frans en haar toenmalige vrind die later een bloemenstal op het terrein voor het rodekruis ziekenhuis had.als iemand ooit iets van mij wil weten over oude café's, ik was vanaf 1953 tot 1995 kroegloper in den haag.
antwoord Mo:
Eduard, dank voor je leuke reactie. Gezien je verhaal zul je zeker mijn moeder en de rest van de familie ook kennen. Over cafe Voorhout zal ik ook nog een verhaal publiceren. Willem en Beppie Schreve en daarna zijn schoonzoon Jan Kwakernaak (ex melkboer) met jonge Beppie. De jongste zoon van Willem Schreve, Willem jr. heeft nog verkering met mijn 'stiefzuster'gehad. Ook mijn moeder (Micky) kwam bij De Stoep omdat mijn tante (Greet) toentertijd verkering had met de zoon van de eigenaar.
Je verhalen zijn altijd welkom natuurlijk!