Stap ik vandaag uit de trein in Apeldoorn en zie ik een oud dienstkameraad."Raar verhaal van Paul", zegt hij. Ik hoezo? "Hij is overleden...". De rest hoor ik eigenlijk niet meer en loop naar huis denkend hoe wij elkaar hebben leren kennen. In begin januari 1978 moest ik voor militairedienst opkomen in Amersfoort op de kaderschool. Nadat iedereen zijn plunjebaal had opgehaald, moesten wij meteen op bivak. De rest van de dag allerlei oefeningen en trainingen en nadat de avond gevallen was, moest je samen met iemand in het donker een pubtentje opzetten. De volgende ochtend kon je pas zien wie jouw "slaapie" was. Dat was Paul. Na de kaderschool zijn we elkaar uit het oog verloren, Paul naar Duitsland en ik naar Soesterberg. In 1981 was ik uitzendkracht bij het Rijks Computercentrum in Apeldoorn en wie kom ik tegen? Paul! In 2005 verhuisde mijn werkzaamheden naar Amsterdam. 's Morgens de trein pakken van iets voor half zeven. Wie kom ik daar tegen? Paul! (samen met die andere dienstkameraad) Je raakt aan de praat en vindt dat je een eigen tegel op het perron verdiendt. Paul mocht 1e klas reizen en dan scheiden onze wegen tot de volgende ochtend. Er was ook iets van een sociale controle: "Ik heb je gisteren niet gezien, heb je je verslapen? of..." "Nee, ik was ff op en neer naar Zwitserland." Uit onvrede met mijn werk, vroeg ik Paul of er nog vacatures bij Justitie waren en hij stuurde regelmatig een hele lijst. Door mijn werk moest ik op een gegeven moment een trein eerder nemen. Paul, zo sociaal als hij was, stuurde na verloop van tijd een e-mailtje met de vraag of alles nog wel goed was, omdat ik niet meer op het tegeltje stond. Dat was in november 2009. Nu wil ik een e-mailtje sturen, maar die zal nooit meer beantwoord worden.... Paul,... ik hoop dat je hierboven jouw tegeltje hebt. Astrid en kinderen: Julie hebben een kanjer van een vader en wij missen hem ook. Heel veel sterkte.

< Vorige		Volgende >